Η έρευνα πάνω στο κλασικό έργο του Αντόν Τσέχωφ Ο Γλάρος περιλαμβάνει ένα εισαγωγικό εργαστήρι και ένα βίντεο με ανάλυση μιας κομβικής σκηνής, η οποία – στην εκδοχή του Θεάτρου Ταρώ – λειτουργεί ως σημείο καμπής για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η ιστορία έξω από τα συνήθη ρεαλιστικά μοτίβα.

Το εργαστήρι πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Λευκάδας και διήρκεσε συνολικά περίπου δεκαπέντε ώρες, σε διάστημα ενός μήνα (Φεβρουάριος 2019). Η έρευνα επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη Μεγάλη Αρκάνα του Ταρώ της Μασσαλίας. Το βασικό ερώτημα που μας απασχόλησε ήταν το εξής:
πώς τα αρχέτυπα του Ταρώ – αυτές οι αρχέγονες εικόνες που συνδέονται με ονειρικές καταστάσεις και εσωτερικές ψυχικές διεργασίες – μπορούν να συνομιλήσουν με ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπως Ο Γλάρος, το οποίο έχει κατά κύριο λόγο αναγνωστεί μέσα από μια ρεαλιστική προσέγγιση;

Η μέχρις στιγμής έρευνα δεν έχει επεκταθεί στη σκηνική παρουσίαση μιας πλήρους εκδοχής του έργου. Το εργαστήρι επικεντρώθηκε κυρίως σε αυτοσχεδιασμούς που στόχευαν στη δημιουργία αρχετυπικών εικόνων, επηρεασμένων από τη γλώσσα του Ταρώ. Εικόνες που μπορούν να αποτυπώσουν τις συγγενικές, συναισθηματικές και ερωτικές σχέσεις των χαρακτήρων.

Διερευνήθηκαν, μεταξύ άλλων, οι σχέσεις:
της Αρκάντινα με τον γιο της Τρέπλιεφ και τον αδερφό της Σόριν, του Σαμράγεφ με τη σύζυγό του Πωλίνα και την κόρη τους Μάσα, της Νίνα, που βρίσκεται ανάμεσα στον έρωτά της για τον Τρέπλιεφ και τη σχέση της με τον Τριγκόριν, ο οποίος είναι ταυτόχρονα σύντροφος της Αρκάντινα, καθώς και οι σχέσεις του γιατρού Ντορν με την Πωλίνα, του Μεντβεντένκο με τη Μάσα και του εργάτη Γιάκοφ.

Ο Γλάρος αποδείχθηκε ένα εξαιρετικά πλούσιο δραματουργικό υλικό, που εισχωρεί βαθιά στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων και στα πλέγματα των σχέσεών τους. Παράλληλα, η αρχετυπική ανάγνωση μάς επέτρεψε να «δούμε» και χαρακτήρες που δεν εμφανίζονται ρητά στο έργο, όπως για παράδειγμα οι γονείς της Νίνα.