Θέατρο Ταρώ – Άρθρα – 4. Ταρώ, Η Τέχνη Της Αφήγησης (Μέρος Πρώτο)

Αρκετό καιρό πριν τα εργαστήρια του Θεάτρου Ταρώ, είχα αρχίσει να χρησιμοποιώ τις κάρτες Ταρώ ως βασικό εργαλείο θεραπείας. Σταδιακά, όμως, άρχισαν να εισχωρούν στο καλλιτεχνικό μου έργο.
Αυτό που με συγκλόνισε με τις κάρτες δεν ήταν μόνο οι εντυπωσιακές φιγούρες που αναπαρίστανται. Φιγούρες που αποτυπώνονται στο μυαλό σου και τις περισσότερες φορές έχουν έναν αντίκτυπο για πολύ καιρό μέσα σου, συνειδητά ή μη. Αλλά ήταν η ροή ιδεών που σταδιακά ένιωθα πως λειτουργεί ανεμπόδιστα. Δεν βίωνα το σύνηθες άγχος μου όταν είχα να ολοκληρώσω ένα επεισόδιο (για παράδειγμα) του Φάουστ προσπαθώντας να καταλάβω τις ιδέες μου και από που προέρχονται. Ή να φοβάμαι ότι ο κόσμος που δημιουργώ έχει γίνει ιδιαίτερα απειλητικός για την ψυχική μου υγεία. Ούτε όμως και ωραιοποιούσα όλο αυτό το σκοτάδι αναζητώντας το για να ξεφύγω από μια καθημερινότητα που με βάραινε περισσότερο. Είχα αρχίσει να βρίσκω έναν τρόπο να αποτυπώνω τις ιδέες σαν να ρίχνω τις κάρτες Ταρώ, να παρατηρώ περισσότερο αυτό που αναδύονταν μπροστά μου. Αλλά και να συνδέω έννοιες, σύμβολα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν διάσπαρτα. Αλχημεία, Kabbalah, Tao (Jing Jang), όλα μπορούν να συνδεθούν σε μια ενιαία συμπαντική συνείδηση.
Αναζητώντας κανείς την ολοκλήρωση και τη θεραπεία του, βυθιζόμενος μέσα στα προσωπικά του τραύματα, στα βαθύτερα σκοτάδια του, θα βοηθήσει ταυτόχρονα να βγουν στην επιφάνεια όλα όσα του δίνουν χαρά και απόλαυση. Δεν θα είναι πλέον διάσπαρτες εικόνες που “ξερνιούνται”, αλλά ένας ενιαίος κόσμος που ολοκληρώνεται μπροστά του, όπως και ο κόσμος που αναπαρίσταται με τις είκοσι-δύο κάρτες Ταρώ, που είναι η βασική εικόνα του άρθρου.