Θέατρο Ταρώ – Άρθρα – 3. April’s Fool

Δεν είναι ακριβώς απολογισμός, που θα επιδιώξω με το συγκεκριμένο άρθρο. Αλλά είναι έντονη η ανάγκη μου να ξεκαθαρίσω ποια θα ήθελα να είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά μου βήματα και πως αντίστοιχα θα προωθηθούν. Γιατί το Θέατρο Ταρώ και τα εργαστήριά του, προέκυψαν από την τεράστια αγάπη και το πάθος μου για το θέατρο, σε συνδυασμό με την ανακάλυψη ενός νέου κόσμου, που είναι οι κάρτες Ταρώ. Και είναι πραγματική επιθυμία μου να δω να εξελίσσεται ή και να ακολουθήσει νέες κατευθύνσεις και προκλήσεις.
Share on facebook
Share on twitter

Αλλά ας αναλύσω όλες μου τις σκέψεις από την αρχή. Βασικό κομμάτι των καλλιτεχνικών μου δραστηριοτήτων είναι και η ιστορία του Φάουστ (μια εκδοχή πάνω στο έργο του Γκαίτε, χρησιμοποιώντας τον Φάουστ ως αρχέτυπο) και το αντίστοιχο soundtrack του, ένα καλλιτεχνικό έργο, που μετράει ήδη τέσσερα χρόνια και είναι υπό συνεχή εξέλιξη. Η αφήγηση γενικά ιστοριών μέσα από τη μουσική και τον ήχο είναι μια “περιπέτεια”, που ξεκίνησε το 2011 με την περίοδο του διαδικτυακού σταθμού Poplie, και είχε σαν αποτέλεσμα εκτός των άλλων τη δημιουργία του καλλιτεχνικού ονόματος Rendeece, και φυσικά την εκδοχή μου πάνω στην Αλίκη Στη Χώρα των Θαυμάτων (μια εκδοχή στο έργο του Λιούις Κάρολ, χρησιμοποιώντας την Αλίκη αυτή τη φορά ως αρχέτυπο).
Τα χρόνια στον Poplie, αλλά και εν συνεχεία στο διαδικτυακό ραδιόφωνο Random Access Radio, συνέβαλαν στο να κατανοήσω το νόημα της φυσικής εξέλιξης μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας, του να έχεις την υπομονή να αφήσεις τις ιδέες να αναπτυχθούν οργανικά, ώστε να αποκαλυφθούν στην ολότητά τους. Χωρίς ταυτόχρονα να νιώθω την ίδια πίεση των πρώτων μου θεατρικών δημιουργιών, που μου είχαν προκαλέσει έντονο άγχος και ένα αλόγιστο ξόδεμα οικονομικών πόρων, για να το θέσω λίγο “ποιητικά”. Αναφέρομαι στους δύο κύκλους παραστάσεων του Fortune Cookie (2006 και 2008), αλλά και τον μοναδικό κύκλο παραστάσεων του “Labyrinthe” (2009). Δύο έργα δικής μου έμπνευσης, παραγωγής και σκηνοθεσίας.

Το θέατρο ήταν ένα πάθος, που ξεκίνησε το 1999 με τη γνωριμία με μια ηθοποιό του Εθνικού Θεάτρου, όπου ήταν η πρώτη μου δασκάλα και η μαθητεία μου συνεχίστηκε αποκλειστικά με εργαστήρια από το 2001 μέχρι το 2006. Την ίδια χρονιά (2006) ξεκίνησα τις πρώτες μου παραγωγές με τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Play-Full που είχα δημιουργήσει και ο κύκλος αυτός έκλεισε το 2009. Αφήνοντας μια πικρή γεύση, κυρίως γιατί δεν ήξερα πως να κατευθύνω τη δημιουργικότητά μου, και δεν είχα τα εργαλεία αυτά, που απαιτούνται για τη συνεργασία με τους ηθοποιούς και άλλους καλλιτεχνικούς συνεργάτες. Μου πήρε σχεδόν δέκα χρόνια, να δω με άλλο μάτι αυτές τις πρώτες δημιουργίες και να αποφασίσω να τις διαθέσω μέσω του youtube καναλιού μου (Rendeece). Αντίστοιχα το 2011-12, υπήρξε μια συνεργασία με το Μικρό Θέατρο Αγρινίου και τη φίλη σκηνοθέτη Κατερίνα Καραδήμα, στην πρωτότυπη κωμωδία “Δράκουλας, Κωμωδία και Δαγκώνει” (κοινή έμπνευση και δημιουργία με τη σκηνοθέτη). Ήταν άλλη μια συνεργασία, από την οποία προέκυψαν προσωπικά ερωτήματα γύρω από την καλλιτεχνική συνεργασία, αλλά και στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος, ώστε να μπορέσω να αναπτύξω και να συνεισφέρω με τις ιδέες μου σε μια από κοινού δημιουργία.

Ποιά ήταν όμως η αιτία να γίνουν οι παραπάνω συνειρμοί; Ποιό ήταν το βασικότερο ερέθισμα για να αρχίσω να κάνω όλες αυτές τις συνδέσεις; Ήταν η εκκίνηση της προετοιμασίας του έργου “Οθέλλος” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες του έργου, ένιωσα το ίδιο αρχικό σοκ όταν είχα διαβάσει την πρώτη σελίδα του Φάουστ του Γκαίτε, παρότι δεν ήταν η πρώτη φορά, που ερχόμουν σε επαφή με το συγκεκριμένο έργο. Συνειδητοποίησα ξεκάθαρα ότι η προετοιμασία του για εργαστήρι του Θεάτρου Ταρώ, θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο από όσο είχα αρχικά υπολογίσει. Πόσο μάλλον όταν μόλις πριν λίγο διάστημα ολοκληρώθηκε η πρώτη απαιτητική φάση του εργαστηρίου στο έργο “Ο Γλάρος” του Άντον Τσέχοφ.
Στο συγκεκριμένο εργαστήρι, που έλαβε χώρα στο Πνευματικό Κέντρο της Λευκάδας, ενώ ανέκυψαν πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες (μπορείτε να δείτε το προηγούμενο αναλυτικό άρθρο του blog), τελικά, δεν ήταν παρά μόνο η αρχή, ο αρχικός σπόρος για την περαιτέρω έρευνα πάνω στο έργο και θα χρειαστεί πολύ περισσότερη αναζήτηση μέχρι να μεταβούμε στο επόμενο έργο.
Επιπλέον, το ηχητικό κομμάτι δεν βρήκε τόσο χώρο για αυτοσχεδιασμό και παιχνίδι. Κάτι, που θέλω πολύ να αναζητήσω, μιας και έχω επενδύσει πολύ μεγάλο μέρος της ενέργειάς μου στη μουσική δημιουργία.
Με βάση όλες τις παραπάνω ιδέες και συνειρμούς, μου έγινε ξεκάθαρο ότι αν το Θέατρο Ταρώ μπορεί να αποτελέσει ένα ουσιαστικό εργαλείο για συνεργασία, δημιουργία, αλλά και έρευνα, αυτό πρέπει να γίνει αρχικά βασισμένο στις ικανότητες και την αισθητική της συντονιστικής ομάδας, χωρίς μηχανική λογική ή την πίεση να αποδείξουμε κάτι, που δεν είμαστε. Και τα βήματα να είναι προσεκτικά, και να παίρνουν όσο χρόνο χρειάζονται.
Πρακτικά, το Θέατρο Ταρώ θα αναπτυχθεί μέσω διαφορετικών κύκλων εργαστηρίων, που θα συμβάλουν σε μια ολοκληρωμένη πρόταση και θα θέσουν ουσιώδη ερωτήματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, θα γεννηθούν οι ιδέες και εκεί χρειάζεται κανείς να έχει την διαύγεια να αφήσει ελεύθερη τη ροή αυτών των ιδεών, ώστε να συνδεθούν με τέτοιο τρόπο και να φανερώσουν τη μεγαλύτερη εικόνα, το ολοκληρωμένο έργο. Αλλιώς θα είναι μια ανολοκλήρωτη ιδέα, που βασίζεται στη βιασύνη και την προχειρότητα.
Μαθαίνοντας τα εργαλεία και τα μέσα του κανείς, είναι σημαντικό να συνεισφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αν το Θέατρο Ταρώ είναι να αποτελέσει ένα θεατρικό μέσο εκπαίδευσης, θα πρέπει να έχει το χρόνο με το μέρος του και όχι να γίνει θήραμά του.