Μία από τις πρώτες και βασικές προθέσεις του Θεάτρου Ταρώ ήταν η υλοποίηση θεατρικών εργαστηρίων σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας. Η αφετηρία έγινε στην Πρέβεζα και τη Λευκάδα, μέσα από τη συνεργασία με ερασιτεχνικές ομάδες, με τις οποίες υπήρχε ήδη μια σχέση εμπιστοσύνης τόσο με τα μέλη όσο και με τις σκηνοθέτιδες.

Τα εργαστήρια αυτά αποτέλεσαν το πρώτο πεδίο πρακτικής εφαρμογής της μεθόδου: μια απόπειρα σύνδεσης θεατρικών ασκήσεων και αυτοσχεδιασμών με τις κάρτες Ταρώ. Εκεί δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά ιδέες που αργότερα θα εξελίσσονταν σε βασικούς άξονες της δραματουργικής προσέγγισης του Θεάτρου Ταρώ.

Στη συνέχεια, υπήρξε η επιθυμία επέκτασης των εργαστηρίων σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα, όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, αυτή η προσπάθεια δεν βρήκε ανταπόκριση. Χαρακτηριστικά, σε προγραμματισμένο σεμινάριο στη Θεσσαλονίκη υπήρξε μόλις μία συμμετοχή.

Η περιορισμένη ανταπόκριση δεν ανέκοψε την πορεία του εγχειρήματος. Αντιθέτως, λειτούργησε ως αφορμή για μια στροφή προς πιο δημιουργικές διαδρομές. Δημιουργήθηκε η πρώτη μορφή της ιστοσελίδας και η καλλιτεχνική έρευνα συνδέθηκε πιο ουσιαστικά με το σύμπαν του Ταρώ. Η περίοδος της πανδημίας ενίσχυσε αυτή τη στροφή, οδηγώντας σε μεγαλύτερη συγκέντρωση και εμβάθυνση, που κατέληξε —μεταξύ άλλων— στη συγγραφή του βιβλίου «Ο Βασιλιάς Είναι Τυφλός».

Παρά τη μικρή τους έκταση, τα τρία αυτά εργαστήρια (το εργαστήρι στον Γλάρο αναφέρεται ξεχωριστά) κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στη διαμόρφωση του Θεάτρου Ταρώ. Αποτελούν το πρώτο ίχνος μιας πρακτικής που σήμερα συνεχίζει να εξελίσσεται — και για αυτό παρουσιάζονται ως ένα αυτόνομο μέρος της έρευνας.