Αφετηρία της μεθόδου αποτελεί η θέση ότι κάθε έργο τέχνης – και ιδίως το θέατρο – εδράζεται σε αρχετυπικές μήτρες και ακολουθεί ψυχικές φάσεις που αντηχούν βαθιά στην ανθρώπινη εμπειρία. Η Μεγάλη Αρκάνα του Ταρώ προσφέρει μια διατεταγμένη ακολουθία χαρακτηριστικών μορφών, όπως ο Κρεμασμένος, ο Θάνατος, ο Διάβολος, η Κρίση, των οποίων η κατανόηση δεν περιορίζεται στην ερμηνεία της κάθε κάρτας μεμονωμένα, αλλά επεκτείνεται στη δομική τους σχέση: στη βασική διάταξη και στους μεταξύ τους συνδυασμούς.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το Ταρώ λειτουργεί ως μηχανισμός ενεργοποίησης νέων ερωτημάτων και, ενδεχομένως, υποσυνείδητων συνδέσεων. Η δραματουργική έρευνα οδηγείται έτσι προς μια τελική σύνθεση – μια εμπειρία ολότητας – όπως συμβολίζεται από την κάρτα του Κόσμου.