Ένας Χρωματιστός Κόσμος, το Υποσυνείδητό μας – Άρθρο Ι, Ο Διάβολος και ο Πατέρας

Με τη νέα σειρά άρθρων σκοπός είναι να εστιάσουμε στον τρόπο που οι κάρτες Ταρώ μπορούν να μας βοηθήσουν στην κατανόηση της Θεραπευτικής Τέχνης.
Share on facebook
Share on twitter

Η επικοινωνία μας με το υποσυνείδητο γίνεται μέσω της ψυχοθεραπείας, των ονείρων και της τέχνης. Αν χρησιμοποιήσουμε τις κάρτες Ταρώ για να αποκωδικοποιήσουμε κάποια όνειρά μας, μπορούμε να αναπτύξουμε ένα εργαλείο να κατανοήσουμε βαθύτερα τα τραύματά μας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα έρθουμε σε επαφή με τον Εαυτό μας και θα μπορέσουμε να συνδεθούμε με τον κόσμο. Αντίστοιχα, και στην τέχνη μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις κάρτες να συνδέσουμε ιδέες, εικόνες, συναισθήματα που γεννούνται ή αναδύονται από μέσα μας.

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να δουλεύω τις κάρτες Ταρώ, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στα όνειρά μου. Δίνοντάς τη δυνατότητα να τα αποκωδικοποιώ πιο εύκολα και ταυτόχρονα να δημιουργώ μια γόνιμη αμφίδρομη σχέση. Οι κάρτες Ταρώ, που ενεργοποιούν το υποσυνείδητό μου. Τα όνειρά μου, που με παραπέμπουν να μάθω περισσότερα για τις κάρτες Ταρώ, αλλά και να βυθιστώ στον εσωτερικό μου κόσμο και σε κάποια τραύματά μου με έναν ιδιαίτερα ευφάνταστο τρόπο. Να αναζητήσω, τελικά, το μονοπάτι της θεραπείας μου, τον τρόπο να έρθω σε επαφή με τον κόσμο.

Με τη νέα αυτή σειρά άρθρων θα ανακαλύψουμε τις κάρτες Ταρώ μακριά από προκαταλήψεις, δισυδαιμονίες ή και μαντείες. Όπως και στα εργαστήρια του Θεάτρου Ταρώ, που στοχεύουμε να απελευθερώσουμε τη δημιουργικότητα των συμμετεχόντων βοηθώντας τους να κατανοήσουν έτσι μια πλευρά της θεραπευτικής τέχνης.

Στο συγκεκριμένο άρθρο με τον τίτλο «Ο Διάβολος Και ο Πατέρας» μέσα από την παρουσίαση ενός ονείρου σκοπός είναι να αναδείξω πως οι κάρτες Ταρώ βοηθούν στην ερμηνεία του. Θα αναλύσω στο βαθμό που θα γίνει κατανοητή η βοήθεια που μας δίνει η γνωριμία με τις κάρτες Ταρώ χωρίς να είναι απαραίτητο να εστιάσουμε σε άλλα προσωπικά στοιχεία που δεν αφορούν προφανώς το συγκεκριμένο άρθρο. Προφανώς κάποιοι/ες θα επικεντρωθούν σε άλλα σημεία του ονείρου ή δεν θα αποδεχθούν την ερμηνεία με βάση τις κάρτες Ταρώ. Ας είναι ένα άρθρο που θα βοηθήσει έναν γόνιμο διάλογο τότε.

 

Όνειρο

Βρίσκομαι στην πόλη του Λονδίνου. Περπατάω σε αχανείς δρόμους με μεγάλα ιστορικά κτίρια και πλατείες τριγύρω. Υπάρχει κίνηση τόσο από κόσμο όσο και από αυτοκίνητα. Περνάω από μια διάβαση πεζών και βλέπω μπροστά μου σαν σε όραμα τον διάβολο με κόκκινη νεκροκεφαλή. Είναι τρομακτικός. Μου κάνει εντύπωση που τον βλέπω μπροστά μου. Κάποια άλλη μέρα στον ίδιο δρόμο συναντιέμαι με τον πατέρα μου, ο οποίος ήρθε να με επισκεφθεί. Όταν συναντιόμαστε μου λέει: «Δεν θα πιστέψεις τι είδα μόλις. Τον θάνατο». Του απαντώ ότι περνώντας από το ίδιο σημείο είδα τον Διάβολο. Ο πατέρας μου όμως προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι τον καλεί ο θάνατος και ότι θα πεθάνει σύντομα. Περπατάμε μαζί στους ίδιους δρόμους, που είχα περπατήσει την προηγούμενη ημέρα. Ξαφνικά ένα ταξί-ποδήλατο μας έχει φορτώσει και κινούμαστε κάπως πιο γρήγορα. Προσέχω το χαμένο βλέμμα του πατέρα μου χωρίς να μπορώ να τον πείσω για κάτι άλλο όσον αφορά αυτό που είδε. Ο ποδηλάτης ταξιτζής μας αφήνει λίγο πιο κάτω, μπροστά από ένα νεοκλασικό κτίριο. Υπάρχει ένα μεγάλο προαύλιο. Πάω να τον πληρώσω. Προσέχω ότι είναι πολύ βρώμικος σαν να είναι άστεγος. Έχει ένα πολύ βρώμικο ξεκούμπωτο πουκάμισο ή σακάκι. Το παντελόνι του είναι τόσο λυμένο ή τρύπιο, που βλέπω το πέος του. Κοιτάω και τον πατέρα μου απορώντας για την κατάσταση του ανθρώπου αυτού. Πάω να του δώσω ένα ευρώ ή λίρα. Μου λέει δύο. Απορώ γιατί ήθελε τόσα πολλά ενώ μας άφησε κάποια μέτρα πιο πέρα ή μου φάνηκε εμένα έτσι. Του τα δίνω.

Για τη συγκεκριμένη ερμηνεία, θα κάνω τις συνδέσεις με το όνειρο μέσα από την παρουσίαση της κάρτας Ταρώ του Διαβόλου. Όσον αφορά το θάνατο που αναφέρει ο πατέρας μου κάποια στιγμή στο όνειρο, δεν θα κάνω παρουσίαση και της Ανώνυμης Κάρτας (ή Κάρτα με το Νο13). Σε πολλές κάρτες Ταρώ, η συγκεκριμένη κάρτα ονομάζεται ως Θάνατος. Ακόμα και σε αυτές, όμως, ο Θάνατος δεν αναφέρεται στο φυσικό μας θάνατο, αλλά σε μια εσωτερική διαδικασία βαθιάς αλλαγής, όπου «πεθαίνουν» μηχανισμοί σκέψης, οι οποίοι απλά εμποδίζουν οποιαδήποτε επαφή με τον Εαυτό μας, μηχανισμούς που «τοποθέτησαν» άλλοι για εμάς. Είναι ένα όνειρο, όμως, που η κάρτα κλειδί είναι ο Διάβολος και θα εξηγηθώ.

Στις κάρτες Ταρώ, ο Διάβολος κατοικεί στο σκοτάδι του υποσυνείδητου και εμφανίζεται να μας δείξει το δρόμο στα βάθη της ύπαρξής μας. Όλες οι φιγούρες αυτής της κάρτας είναι μια μίξη ανθρώπου και ζώου, και αποτελεί αναφορά στα αρχέγονα ένστικτά μας, τις προϊστορικές μνήμες, που βρίσκονται πολύ βαθιά στο νευρικό μας σύστημα. Αυτό το στοιχείο μας υπενθυμίζει, ότι για να πετύχει κανείς τον διαφωτισμό του, δεν πρέπει να απορρίψει τη ζωώδη του πλευρά, αλλά να την αποδεχθεί, να την τιμήσει και να την οδηγήσει προς το φως. Βγάζοντας τη γλώσσα έξω και από το κεφάλι του, αλλά και το κεφάλι στην κοιλιά, δείχνει ότι δεν κρύβει απολύτως τίποτα. Το πρόσωπο στην κοιλιά, που βγάζει επίσης γλώσσα, υποδεικνύει την ένταση των δημιουργικών και σεξουαλικών επιθυμιών. Οι τρεις φιγούρες φέρουν κέρατα, στοιχείο που αναδεικνύει ότι αυτή η Κάρτα συμβολίζει το πάθος πάνω από όλα, ερωτικό και δημιουργικό πάθος. Αυτή η κάρτα περιέχει όλες τις κρυμμένες δυνατότητες του ανθρώπινου υποσυνείδητου, τόσο αρνητικές όσο και θετικές. Τέλος, ο Διάβολος είναι ανδρόγυνος, ερμαφρόδιτος, έχει και γυναικείο στήθος και αντρικά γεννητικά όργανα.

Πριν ακόμα, ξεκινήσω την ανάλυση του ονείρου είναι σημαντικό να επισημανθεί άλλη μια βασική σημείωση για τα όνειρα. Οτιδήποτε παρουσιάζεται μέσα στο όνειρο είμαστε εμείς οι ίδιοι. Το τοπίο, οι άνθρωποι, τοποθετούνται από εμάς για να παρουσιαστεί ένα «κρυμμένο» μήνυμα που ζητάει την «αποκωδικοποίησή» του.

Διάβολος με κόκκινη νεκροκεφαλή. Σαφέστατα είναι μια τρομακτική φιγούρα. Αλλά πέρα από την αρχική μας φοβία, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ο Διάβολος αναδύεται από το σκοτάδι για να μας φανερώσει μια αλήθεια. Γιατί όμως ο δικός μου διάβολος σε αυτό το όνειρο έχει τη συγκεκριμένη μορφή; Δύο είναι τα βασικά στοιχεία κατά την ερμηνεία μου. Το πρώτο στοιχείο είναι ο θυμός. Από μικρή ηλικία και ένα βασικό μοτίβο στην οικογένειά μου ήταν το πως καταπνίγαμε σκέψεις και συναισθήματα. Από την οικογένεια του πατέρα μου ήταν μια συνήθης τακτική από αρκετά μέλη. Η μητέρα μου, αντίστοιχα, «βοήθησε» να «δαιμονοποιηθεί» ο θυμός ως κάτι κακό, που όταν θα εκφράζονταν, συνήθως θα της θύμιζα τον πατέρα μου. Άρα, στη συγκεκριμένη περίπτωση οποιαδήποτε συναισθηματική εκτόνωση μάλλον οδηγούσε σε αδιέξοδο. Αυτό που με φόβιζε ήταν όταν εμφανίζονταν ο θυμός δεν μπορούσα να τον ελέγξω ή να τον αντιμετωπίσω, μιας και εκφράζονταν μέσα από «εκρήξεις». Επιπλέον, όταν ο θυμός θα εκφράζονταν θα «ήμουν ίδιος ο πατέρας μου», άρα και πάλι κάτι κακό. Κάτι που φυσικά στη συνέχεια θα έπρεπε να τιμωρηθεί, περισσότερες ενοχές, φοβίες και καταπίεση. Πόσο δύσκολο επίσης, κανείς να έρθει σε επαφή με το πατρικό ή αρσενικό πρότυπο όταν υπάρχουν τέτοιοι μηχανισμοί.

Η νεκροκεφαλή αντίστοιχα εμφανίζεται για να δώσει την αρχική εντύπωση του «Θανάτου». Για αυτό το λόγο και αντίστοιχα ο πατέρας μου (το πατρικό πρότυπο) στο όνειρο αντιλαμβάνεται αυτή του τη συνάντηση με τον διάβολο ως συνάντηση με το θάνατο, την απώλεια. Και αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο του διαβόλου στο όνειρο, η δεύτερη αλήθεια αν θέλετε, το αίσθημα της απώλειας.

Ο διάβολος στο όνειρο εμφανίζεται μπροστά μου περνώντας από τη διάβαση πεζών στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στέκεται μπροστά μου στη διαδικασία μου, αν θέλετε, να περάσω στο επόμενο πεζοδρόμιο, στο επόμενο μονοπάτι. Την επόμενη ημέρα, στον ίδιο δρόμο είναι ο πατέρας μου. Για αυτόν ο διάβολος είναι ο θάνατος, η απώλεια. Άλλο ένα ακόμα οικογενειακό μοτίβο, που ανακάλυψα δουλεύοντας το γενεόγραμμά (συναισθηματικές σχέσεις εκτός των άλλων μεταξύ των μελών της οικογένειας, πηγαίνοντας όσες γενεές μπορεί κανείς και έχει στοιχεία) μου είναι ότι η απώλεια είναι βασικός μηχανισμός σκέψης από την πλευρά της οικογένειας του πατέρα μου. Φόβος απώλειας της δουλειάς, της οικογένειας, της στέγης, της σχέσης, κ.ο.κ.

Καθώς περπατάμε μαζί πλέον στην ίδια διαδρομή που είχα διανύσει μόνος μου την προηγούμενη ημέρα, κάποια στιγμή βρισκόμαστε σε ένα ταξί-ποδήλατο που οδηγεί ένας άντρας. Άρα, ένα όνειρο που ένα βασικό στοιχείο του είναι η επαφή με το πατρικό αλλά και αρσενικό μου πρότυπο. Αλλά ταυτόχρονα και η συνειδητή απομάκρυνση από αυτό. Πως προκύπτει αυτή η ερμηνεία; Αναγνωρίζοντας ότι ο πατέρας μου είναι χαμένος στη διαίσθησή του ότι θα πεθάνει σύντομα και εγώ δεν μπορώ να τον μεταπείσω. Θα μπορούσε να είναι και ο «θάνατος» μηχανισμών σκέψης που έχουν τη ρίζα τους στην επιρροή από τον ίδιο μου τον πατέρα. Οι γονείς, φυσικά, έχουν παίξει ένα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του υποσυνείδητού μας μέχρι την ηλικία, που αυτό «γράφεται». Καθώς απαλλάσσεται κανείς από αυτούς τους μηχανισμούς, καταφέρνει να ξαναγράψει το υποσυνείδητό του από την αρχή, να έρθει πιο κοντά στον ίδιο του τον Εαυτό, να ενηλικιωθεί.

Συνεχίζοντας στο όνειρο, όταν πλέον κατεβαίνουμε από το συγκεκριμένο μεταφορικό μέσο προσέχω ότι ο οδηγός είναι βρώμικος, με τρύπια ρούχα, όπου μάλιστα μέσα από τις τρύπες του παντελονιού φαίνεται και το πέος του. Μια ερμηνεία αυτού έχει και ως εξής: Όσο ζω με «νεκρούς» μηχανισμούς σκέψης, ή με επιρροή του πατέρα μου που όμως δεν έχει να κάνει καθόλου με τον πραγματικό μου εαυτό, ο οδηγός του οχήματος της ζωής μου είναι ένας άντρας βρώμικος, παρατημένος. Το πέος που προσέχω φυσικά πέρα από την αρσενική δύναμη, δεν είναι και έντονο στοιχείο της κάρτας του Διαβόλου; Το να έρθω σε επαφή με το σεξ μου; Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στη σεξουαλική επιθυμία, αλλά και σε μια από τις βασικές μας ενέργειες (πνεύμα, διανόηση, συναίσθημα, σεξ/δημιουργία).

Όσον αφορά την πληρωμή του οδηγού. Πάω να δώσω ένα ευρώ ή λίρα και μου ζητάει δύο. Παρά τους ενδοιασμούς μου, του δίνω. Φυσικά, οι αριθμοί παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις κάρτες Ταρώ, αλλά και στα όνειρα. Το δύο συμβολίζει τη δυαδικότητα, τη σχέση, αλλά και τη σύγκρουση. Είναι το yin και το yang, η το θηλυκό και το αρσενικό, η δραστικότητα και η παθητικότητα. Δίνοντας ότι μου ζητάει ο οδηγός, είναι σαν να αποδέχομαι αυτή τη συνθήκη.